Je hebt petrolheads die hun hoofd draaien als ze ergens het donkerbruine geluidje van een SLS opmerken, en dan heb je petrolheads van het meer ziekelijke, gevaarlijke soort, die er niet voor terugdeinzen om ná hun werk op vrijdag tot vlak voor de Zwitserse grens te knetteren, daar even te slapen, zaterdagmorgen door de Alpen te zoeven en vervolgens af te dalen naar het Comomeer. Daar genieten ze dan twee dagen en rijden vervolgens terug naar huis, zodat ze op maandag om 6.00u. 's morgens thuis zijn… om twee uur later al terug de loonslaaf uit te gaan hangen.
Een goede reden voor zo'n geflipte verplaatsing is volgens mij het Concorso d'Eleganza Villa d'Este, een event dat bewijst dat de BMW-groep níet vulgair is en alleen nachtclubfiguren bedient, want het Beierse merk blies het concorso dat in 1929 van start ging en ergens na de Tweede Wereldoorlog verdween nieuw leven in rond 2000. Het stopt trouwens ook geld in de creatie van de prachtige Art Cars, wat óók van een zeker niveau getuigt. Dit jaar vond het concorso van 23 tot 25 mei plaats.
Ik heb nog geprobeerd rijk te worden met kansspelen, zodat ik de Phantom kon kopen die bijna automatisch een toegangsticket tot de uiterst exclusieve vooravond op vrijdag betekent, mét recht om op het domein van de Villa d'Este rond te lopen. Dat is niet gelukt, dus werd ik veroordeeld bij de B-locatie: de Villa d'Erba rond te hangen, overigens ook niet bepaald onaangenaam. De wagens die je dan zaterdag niet te zien krijgt komen gelukkig zondag wel aangetuft, vóór een flink uit de kluiten gewassen podium.
Hoogtepunten vond ik de zaal van Rolls-Royce, waar ik in gesprek geraakte met een Brit die verantwoordelijk bleek te zijn voor de materiaalkeuze voor het interieur van alle Rollers. Ook hij hoopte dat zijn werkgever niet de laatste cent uit het merk gaat persen, want hij vond het net als ik jammer dat bijvoorbeeld Aston en Bentley hun exclusieve karakter verkwanseld hebben, en Rolls gaat met de aangekondigde SUV dezelfde kant op.
Buiten stond een bijzonder fraaie selectie BMW-motoren, want ook die voertuigen behoren de laatste jaren tot de selectie van het concorso. Tijdens mijn wandeling kwam ik ook een New Yorker tegen, die trots vertelde dat ie eigenaar van de oudste BMW-motor ter wereld was, tenminste wanneer het om een exemplaar voor een particulier gaat. Mijn reisgezel mocht zelfs even in het zadel gaan zitten voor de Amerikaan de machine de sporen gaf.
Ook elders op het terrein was er gelegenheid tot ontspannen gesprekken, bv. met de excentrieke Japanner die voor Zagato een Aston ontworpen had die ongetwijfeld tot de top 5 'mooiste Aston Martins ooit' behoort; zelfs de DB4 Zagato overtreft zijn creatie nauwelijks. De man vertelde me dat hij met de eigenaar rond de tafel was gaan zitten en zich had laten inspireren door de flinke autocollectie van de man, die natuurlijk bijzonder goed in de slappe was zat. Grappig detail is dat eerst de kleur voor het interieur bepaald werd, en dan pas die van het exterieur.
BMW was het ten slotte aan zichzelf verplicht niet enkel Italiaanse wijn en champagne aan te bieden, maar ook iets met een Hofbräuhausgehalte; daarvoor had het merk één van zijn creaties uit de vroege jaren vijftig omgebouwd tot rijdende tapkast. Nou ja, … een motor zat er niet bepaald in; misschien maar goed wanneer de tapper het bekende motto 'don't get high on your own supply' eens een keertje aan zijn laars zou lappen.
Het was mooi, het was stijlvol, het was ontspannend, het was verrassend, het was … Villa d’Este!
